Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ,ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ




Οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες, οἱ ἀληθινὰ ἐλεύθεροι. 


 Ἡ Ἐθνικὴ Παλιγγενεσία τοῦ 1821 εἶναι τὸ μεγάλο θαῦμα τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ­ἱ­στο­ρίας. Οἱ πρόγονοί μας ­ἀποδύθηκαν σ᾿ ἕ­­­­­­­ναν ὑπεράνθρωπο ἀγώνα ἐν­αν­τί­ον πολὺ ἰσχυρότερου ἐχθροῦ καὶ ­κα­τάφεραν νὰ ἀποτινάξουν τὸν βαρὺ ζυγὸ τῆς σκλαβιᾶς 400 καὶ πλέον ­χρόνων. Θαυμάζουμε καὶ τιμᾶμε τοὺς ἥρω­ες ποὺ ἐνσάρκωσαν αὐτὸ τὸ θαῦμα: ­Κολοκοτρώνη, Μπότσαρη, Μακρυγιάν­νη, Κανάρη, Μιαούλη καὶ τόσους ἄλλους, ἐπώνυμους καὶ ­ἀνώνυμους, ποὺ πολέμησαν σὲ στεριὰ καὶ θάλασσα γιὰ νὰ χαρίσουν στὰ παι­διά τους, σ᾿ ἐμᾶς, τὸ γλυκύτατο δῶρο τῆς ἐλευθερίας· νὰ μᾶς ­παραδώσουν ἐ­λεύ­θερη πατρίδα. Καὶ γι᾿ αὐ­­­τὸ ὀ­­­­φεί­λουμε νὰ τοὺς εἴμαστε ­βαθύτατα εὐ­­­­γνώμονες…
Ὡστόσο ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ᾿21 δὲν ὑ­­­πῆρξε ἁπλῶς στρατιωτικὴ ­ὑπόθεση με­ρικῶν ἐτῶν. Ὑπῆρξε ὁ θαυμαστὸς καρ­πὸς μυστικῆς ἐργασίας, ποὺ ­ἄρχισε νὰ συντελεῖται ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀρχὴ τῆς σκλαβιᾶς, ἀπὸ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης. Ὅπως ἡ μέλισσα στὰ σκοτεινά, μέσα στὴν κηρήθρα, φιλόπονα καὶ ὑπομονετικὰ φτιάχνει τὸ μέλι της, ἔτσι καὶ τὸ Γένος μας μὲς στὸ σκοτάδι τῆς σκλαβιᾶς ἑτοίμαζε τὸ μέλι τῆς ἐλευθερίας.
Εὐλογημένη κηρήθρα ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία. Μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δινόταν ἡ μεγάλη μάχη, προβαλλόταν ἡ πιὸ μεγάλη ἀντίσταση. Ὁ παπαδάσκαλος στὴν ἐνορία ἢ στὸ μοναστήρι, στὸ κρυφὸ ἢ στὸ φανερὸ σχολειό, δυνάμωνε τὴν πίστη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλληνόπουλων. Τοὺς δίδασκε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ τὸ ἅγιο θέλημά Του μέ τὸ Ὀκτωήχι καὶ τὸ Ψαλτήρι. Δίδασκε ἑλληνικὴ ἱστορία μὲ τὰ λίγα γράμματα ποὺ ἤξερε, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ μεγάλο πύρωμα τῆς καρδιᾶς του: «Μεγάλοι ἄνδρες τῆς ἱστορίας μας ἦταν ὁ Ἀχιλλέας, ὁ Μεγαλέξανδρος, ὁ Κωνσταντίνος ὁ Παλαιολόγος…». Οἱ φοβισμένοι ραγιάδες συνάζονταν στὶς ἐκκλησιὲς γιὰ νὰ λατρεύσουν τὸν Θεό τους, κι ἀνάσαινε ἡ ψυχή τους. Ἔβλεπαν τὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν τους κι ἔπαιρναν δύναμη, ἀναθαρροῦσαν. Γιατὶ ὁ χειμώνας ἦταν πολὺ βαρύς, ὁ ἄ­­­νεμος βίαιος, ἔκανε τὴ φλόγα τῆς πίστε­ως νὰ τρεμοσβήνει· οἱ πιέσεις συχνὰ ἀ­­φόρητες: τὸ φρικτὸ παιδομάζωμα, οἱ δυσ­βάστακτοι φόροι, οἱ ἀτέλειωτες αὐθαιρεσίες τοῦ κατακτητῆ…
Μέσα σ᾿ αὐτὴ τὴ βαρυχειμωνιὰ εὐδοκοῦσε ὁ Θεὸς νὰ στέλνει στὰ πονεμένα παιδιά Του μιὰν ἄνοιξη· μὲς στὸ ἀβάσταχτο σκοτάδι τῆς δουλείας ἔστελνε ἕνα φωτεινὸ ἀστέρι, ἀνεδείκνυε ἕνα Νεομάρτυρα.
Καὶ ἦταν πολλοί· καὶ ἄνθρωποι κάθε λογῆς: νέοι, ὥριμοι, γέροντες. ­Πλούσιοι καὶ φτωχοί. Μορφωμένοι, μὰ οἱ πιὸ ­πολ­λοὶ ἀγράμματοι. Ἁπλοὶ καὶ ἀνώνυμοι ἄνθρωποι τοῦ λα­οῦ, ἀλλὰ καὶ ἄρχοντες. Ἔμποροι, ραφτάδες, κηπουροί, ­ὑπηρέτες. Μοναχοὶ καὶ κληρικοί. Μὰ ὅλοι μὲ ζωντανὴ πίστη στὸν Κύριο.
Λεβέντες ποὺ ἀρνιόντουσαν νὰ γίνουν μουσουλμάνοι καὶ δὲν λυπόντουσαν τὰ νιάτα τους, σὰν τὸν ἅγιο Γεώργιο τὸν ἐν Ἰωαννίνοις καὶ τὸν ἅγιο Μιχαὴλ τὸν Μαυρουδή, κοπέλες ποὺ διάλεγαν τὸν θάνατο γιὰ νὰ μὴ μολύνουν τὴν ἁγνότητά τους (ἁγία Ἑλένη ἡ Σινωπίτις, ἁγία Χρυσή…), μετανοημένοι ἐξωμότες, ποὺ ­κατέφευγαν σὲ ἁγίους Πνευματικούς, ἑτοιμάζον­ταν μὲ ἔντονη ἄσκηση, παρουσιάζονταν στὸν Τοῦρκο δικαστὴ καὶ ὑπέγραφαν μὲ τὸ αἷμα τους – ὅπως τὸ ποθοῦσαν – τὴν ἐπιστροφή τους στὴν πίστη τῶν πατέρων τους (ἅγιος Κωνσταντίνος ὁ Ὑδραῖος, ἅγιος Θεόδωρος ὁ Βυζάντιος…). Κληρικοὶ ποὺ ἐπισφράγιζαν μὲ τὸ μαρτύριο τὴν πλούσια διακονία τους στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, μὲ κορυφαῖο τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, καὶ προεξάρχοντα τὸν Πατριάρχη τοῦ ᾿21 ἅγιο Γρηγόριο Ε´.
Δὲν μποροῦμε σήμερα νὰ ἐκτιμήσουμε τί ἀπήχηση εἶχε στὴ συνείδηση τῶν ὑποδούλων καὶ μόνο ἡ εἴδηση ὅτι μαρτύρησε κάποιος συμπατριώτης τους γιὰ τὴν πίστη, ὅτι βρέθηκε κάποιος ποὺ δὲν λύγισε, δὲν φοβήθηκε τὸν θάνατο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.Γι᾿ αὐτὸ διαβάζουμε σὲ μερικὰ Συναξά­ρια τους ὅτι μαζεύονταν οἱ χριστιανοὶ στὴν ἐκτέλεση τοῦ μάρτυρα· καὶ μετὰ τὴν τελείωση τῆς θυσίας ἔτρεχαν νὰ βουτήξουν ροῦχα τους στὸ αἷμα του ἢ νὰ κόψουν ἕνα κομμάτι ἀπ᾿ τὰ ἐνδύματά του, νὰ τό ᾿χουν φυλαχτό, παρηγοριὰ στὸν ἀνη­φορικὸ δρόμο τῆς μαρτυρικῆς καθημερινότητάς τους, καὶ φρόντιζαν μὲ κάθε τρόπο νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸ ἱερὸ Λείψανο ὡς μεγάλο θησαυρό γιὰ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν μὲ κάθε τιμή. Διότι ἦταν σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χώρα ἐλευθερίας, ἄπαρτο κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας.
Οἱ ἅγιοι Νεομάρτυρες ὑπῆρξαν οἱ προάγγελοι τῆς ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας. Ἡ θυσία τους ἦταν ἕνα ξύπνημα γιὰ τὸ Γένος, χάριζε παρηγοριὰ καὶ δύναμη στοὺς ὑπόδουλους γιὰ νὰ μὴν ὑποκύψουν, μέχρι τὴν ὁριστικὴ ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ.Πολὺ περισσότερο, εἶναι οἱ ἀληθινὰ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καὶ ­διδάσκαλοι τῆς ἀληθινῆς, τῆς ἐσωτερικῆς, τῆς «ἐν Χρι­­στῷ» ἐλευθερίας. Μᾶς διδάσκουν ὅτι αὐτὴ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἐκείνους ποὺ ζοῦν τό: «Μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ» (Ἰω. ιε´ 9)· σ᾿ ἐκείνους ποὺ ­ἀποδει­κνύ­ονται ἄξιοι τῆς ἀγάπης Του, ποὺ δὲν τὴν προδίδουν μὲ τὴν ἐπιμονή τους στὴν ἁμαρτία· σ᾿ ἐκείνους ποὺ ­πολεμοῦν τὰ πάθη τους, ποὺ ἀγωνίζονται νὰ μετανοοῦν ὅλο καὶ βαθύτερα, καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα συνδέον­ται στενότερα μὲ τὸν Κύριο· κι Ἐκεῖνος τοὺς χαρίζει τὴν ὄντως ἐλευθερία (πρβλ. Ἰω. η´ 31-36).
Στοὺς δύσκολους καιρούς μας, τοὺς ταραγμένους καὶ δυσοίωνους, ὅταν ἁ­­­πλώ­νεται πάνω ἀπὸ τὴν ­ἀνθρωπότητα ὁ φόβος μιᾶς παγκόσμιας ­δικτατορίας, ἴσως δὲν ὑπάρχει πιὸ παρήγορο μήνυμα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ μᾶς δίνουν οἱ ἅγιοι ­Νεο­­μάρτυρες, ὅπως καὶ οἱ Ἅγιοι ὅλων τῶν ἐπο­χῶν: ὅτι ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ γίνει ἐ­­­λεύ­θερος, ἂν τὸ θελήσει, ὅσο ἀδύ­ναμος κατὰ κόσμον κι ἂν εἶναι· καὶ ὅτι αὐτὴ τὴν ­ἐλευθερία δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς τὴν ­ἀφαιρέσει καμία βία καὶ κανεὶς ­δυνάστης, ἐκτὸς ἐὰν ἐμεῖς μὲ τὴ θέλησή μας τὴν παραδώ­σουμε.
Πηγή https://christianvivliografia.wordpress.com/tag 






















Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2016

Μια κατάθεση ψυχής για τον παπά Θωμά Συνοδινό




Τον π.Θωμά Συνοδινό τον γνώρισα πριν από  πολλά χρόνια όταν και οι δύο δουλεύαμε στην οδό αγίας Φιλοθέης εκείνος σαν ιδιοκτήτης του ταξιδιωτικού πρακτορείου "Λύχνος" κι εγώ σαν μαθητευόμενος στον αγιογραφικό οίκο του μακαρίτη Σταμάτη Παπασταματίου. 
Εκείνο που με είχε εντυπωσιάσει στον Θωμά ήταν η καθημερινή του επίσκεψη στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών.
Ποτέ δεν άνοιγε το πρακτορείο του αν πρώτα δεν περνούσε από την Μητρόπολη να ανάψει ένα κεράκι και να προσευχηθεί. Αγνή ψυχούλα ο Θωμάς με ριζωμένη μέσα του την πίστη όπως του την δίδαξαν οι Αμοργιανοί γονείς του,σοβαρός και συνεπέστατος στην δουλειά του είχε κερδίσει την αγάπη όλων των γειτόνων και βέβαια και την δική μου. Τα χρόνια πέρασαν , η ζωή μας άλλαξε αλλά η φιλία μας παρέμεινε δυνατή. Εγώ Κληρικός στην Ν.Ιωνία και εκείνος Κληρικός στον Βόλο κοντά στον μακαριστό Χριστόδουλο που τότε ήταν Μητροπολίτης Δημητριάδος. Αφού προηγουμένως πέρασε από μεγάλη διευθυντική θέση του Ομίλου Βαρδινογιάννη.
Η χειροτονία του Θωμά έγινε στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών που τιμάτε όπως είναι γνωστό στο όνομα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ,στον Ναό που καθημερινά ζήταγε την βοήθεια του Θεού και πρόσφερε την λογική του λατρεία. Στον Βόλο ο π.Θωμάς εκτός από Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος διορίστηκε και προϊστάμενος του Ιερού Ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ν.Ιωνίας,τον οποίο ανακαίνισε εκ βάθρων.   
 Αργότερα ο Δημητριάδος Χριστόδουλος έγινε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και ο Θωμάς Πρωτοσύγκελλός του και Προϊστάμενος του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών . 
Στις δύσκολες ώρες ο Θωμάς στάθηκε βράχος δίπλα στον ευεργέτη του .
Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος έφυγε γρήγορα από την ζωή ο Θωμάς τίμησε και τιμά την μνήμη του .
Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος διέκρινε αμέσως το ήθος του Θωμά και τον διατήρησε στην θέση του Προϊσταμένου του Πρώτου Ναού της Αθήνας . 
Ο Ναός "λαβώθηκε" κατά τους σεισμούς .Ο Θωμάς έβαλε σκοπό ζωής να τον "γιατρέψει" και τα κατάφερε. 
Την Κυριακή 3 Ιουλίου ήταν η μεγάλη μέρα για την Αθήνα για την Μητρόπολη και τον Θωμά.Οι καμπάνες του Ναού μετά από 8 χρόνια σιωπής ξαναχτύπησαν .
Ο Ναός άνοιξε με λαμπρότητα και πάλι τις πόρτες του .
 Όλοι  χάρηκαν ,γιόρτασαν το γεγονός,ευχαρίστησαν τον Θεό για τις ευεργεσίες του. 
Ο Θωμάς έζησε το όνειρό του και όσοι τον γνωρίζουν εύκολα διέκριναν ένα "σπάσιμο¨στη φωνή του την ώρα που μιλούσε κατά την επίσημη τελετή και ένα δάκρυ στα μάτια  .
Είμαι σίγουρος πως ο π.Θωμάς εκείνη την ώρα θυμόταν τις μέρες τις παλιές τότε που απλά και ταπεινά έμπαινε άγνωστος και ασήμαντος στο Ναό για να ζητήσει την βοήθεια της Παναγίας στις δυσκολίες της ζωής και η Παναγία απλόχερα τον βοήθησε,τον ευλόγησε και τον ενίσχυσε .
Ας είναι κοντά του πάντα και κοντά στην ευλογημένη του οικογένεια.Ειλικρινά όλοι οι φίλοι του είμαστε υπερήφανοι για αυτόν και μαζί του δοξολογούμε τον άγιο Θεό για τις άπειρες ευεργεσίες του.
π.Τιμόθεος Ηλιάκης 






























Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Μητροπολίτης Ν.Ιωνίας Γαβριήλ :Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ως σημείο αναφοράς για το μέλλον

Του Σεβ. Μητροπολίτη Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ. Γαβριήλ



Μ​​ε τη λήξη των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία έλαβε χώρα στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης, ολοκληρώθηκε επιτυχώς εν Αγίω Πνεύματι μια ιδιαίτερα μακρά, δύσκολη, αλλά και κοινή πορεία μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, απ’ τη στιγμή της έναρξης των επίσημων σχεδίων συγκλήσεώς της.
Πράγματι, πέρασαν 55 ολόκληρα χρόνια από την Α΄ Πανορθόδοξο Διάσκεψη της Ρόδου (1961), όπου διακηρύχθηκε έντονα, κατόπιν συνεχούς και επιμόνου αιτήματος του εκκλησιαστικού σώματος, η κοινή και ομόφωνη βούληση μεταξύ των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών για μια από κοινού προετοιμασία σύγκλησης μιας Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
Eτσι, η ανάγκη ενός πιο εποικοδομητικού διαλόγου ανάμεσα στις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες έγινε επιτακτική και σκοπό είχε την αποτελεσματική αντιμετώπιση των ποικίλων νέων, οξύτατων προβλημάτων καθώς και των πολυσύνθετων κρίσεων του ανθρώπου σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ωστόσο, είναι άξια αναφοράς σε όλη αυτή την πορεία προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο η καθοριστική συμβολή του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, ο οποίος με το συνεχές, έμπρακτο και ανύστακτο ενδιαφέρον του για τις σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών υπήρξε ο κατ’ εξοχήν αρωγός και πνευματικός καθοδηγητής σε όλη αυτή την πορεία, συμβάλλοντας τα μέγιστα τόσο καθ’ όλη τη μακρά περίοδο της προετοιμασίας της συνόδου όσο και στην εν τέλει επιτυχή ολοκλήρωση αυτής.
Καθοριστική ήταν επίσης η συμβολή της γραμματείας προετοιμασίας της συνόδου, η οποία, απαρτιζόμενη από πεπειραμένα πρόσωπα του Οικουμενικού Πατριαρχείου με έδρα το Σαμπεζί της Γενεύης, κατάφερε να οριστικοποιήσει τη θεματολογία και να αμβλύνει τις όποιες δυσκολίες μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών.
Οι κατά τόπους Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες κλήθηκαν και κατάφεραν, μέσα από τον Συνοδικό Θεσμό ο οποίος αποτελεί τον κορμό και την ουσία του διοικητικού συστήματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, να σταθούν με αγάπη και σεβασμό δίπλα στον σύγχρονο άνθρωπο, λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της προσωπικής του ελευθερίας και να προσεγγίσουν ουσιαστικά τα πολυσύνθετα προβλήματά του, επιβεβαιώνοντας έτσι τη μεταξύ τους αρραγή ενότητα, την εν Χριστώ αγάπη, την ομοφροσύνη και την κοινωνία.
Συνεπώς, δόθηκε η ευκαιρία στην Ορθόδοξη Εκκλησία να προβάλει με τον πλέον εμφατικό τρόπο σε ολόκληρο τον κόσμο τη διαχρονική συνοδική της συνείδηση που πηγάζει μέσα από την πνευματική εμπειρία της κοινής ευχαριστιακής σύναξης των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, διακηρύσσοντας περίτρανα ότι η ίδια αποτελεί μια θεανθρώπινη κοινωνία κατ’ εικόνα της Αγίας Τριάδος, ήτοι την Εκκλησία των Οικουμενικών Συνόδων, και αποτελεί την αυθεντική συνέχεια της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας.
Eτσι, σύμφωνα με την αποστολική και πατερική παράδοση, η ίδια χαρακτηρίζεται «Σώμα Χριστού» και συνδέεται άρρηκτα με το Μυστήριο της Θείας Ενανθρωπίσεως.
Εντούτοις, τα επίσημα έγγραφα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ως καρπός συνοδικότητoς, αποπνέουν αναμφισβήτητα έναν εντυπωσιακό δυναμισμό, αφού η Εκκλησία, καίτοι εν τω κόσμω (Ιω. 17, 11), ουκ εστίν εκ του κόσμου (Ιω. 17, 14), αποκτά πλέον ενεργό ρόλο και αποφασιστική δράση μέσα στον κόσμο. Πράγματι, η εξαγγελία του Ευαγγελίου αποτελεί τον πυρήνα της ταυτότητάς της και η ίδια φέρει ως αδιάλειπτο χρέος της τόσο τον επανευαγγελισμό του λαού του Θεού στις σύγχρονες εκκοσμικευμένες κοινωνίες όσο και τον ευαγγελισμό σε όσους ακόμη δεν γνώρισαν τον Χριστό.
Με το συνεχές και ακοπίαστο ενδιαφέρον της για τον σύγχρονο άνθρωπο, προσεγγίζει τον ιερό θεσμό της «οικογένειας» και εκδηλώνει έντονα την ανησυχία της για τη σύγχρονη κρίση του γάμου, που οφείλεται κυρίως στην κρίση της ελευθερίας του ατόμου ως ευθύνης, καθώς και στη λήθη του θυσιαστικού ήθους της αγάπης.
Η νεολαία κατείχε πάντοτε πρωταρχική θέση στο έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μέσα από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο η φωνή της Εκκλησίας γίνεται εντονότερη και ουσιαστικότερη, αφού απευθύνεται με αγάπη και στοργή προς τα παιδιά.
Εκδηλώνει με τον πλέον αποφασιστικό τρόπο το ενδιαφέρον της τόσο για τον χώρο της αγωγής και της παιδείας όσο γενικότερα και της ζωής τους. Οι νέοι αποτελούν για την Εκκλησία όχι απλά το μέλλον, αλλά την ενεργό έκφραση της φιλόθεης και φιλάνθρωπης ζωής στο παρόν, αφού και οι ίδιοι μπορούν να αναζητήσουν στην Εκκλησία τόσο την αναγκαία «βοήθεια» όσο και την «αλήθεια» της καινής εν Χριστώ ζωής.
Έτσι, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν διστάζει να καλέσει τους νέους σε ενεργό συμμετοχή στη ζωή της, αποβλέποντας παράλληλα σε μια παιδεία που να αποβλέπει τόσο στη νοητική καλλιέργεια όσο και στην ανάπτυξη του όλου ανθρώπου ως ψυχοσωματικής και πνευματικής οντότητας.
Ωστόσο, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν θα μπορούσε να μείνει απαθής και αμέτοχη στις σύγχρονες προκλήσεις. Σε μια εκκοσμικευμένη κοινωνία, η οποία μαστίζεται από ακραίες τάσεις αυτονόμησης του ανθρώπου από τον Χριστό και την Εκκλησία, αποβάλλει την αυθαίρετη και τόσο παρεξηγημένη ταύτισή της με τον συντηρητισμό και προβάλλει τον «θεάνθρωπο» έναντι του σύγχρονου «ανθρωποθεού», αναδεικνύοντας το Σώμα του, την Εκκλησία, ως τόπο και τρόπο της ελεύθερης ζωής, ως «αληθεύειν εν αγάπη» (Εφ. 4, 15).
Φυσικά, η ίδια δεν είναι αντίθετη στη σύγχρονη ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας. Απαιτεί όμως από τον άνθρωπο διάκριση, αφού είναι πάντοτε ορατός ο κίνδυνος χειραγώγησης της ανθρώπινης ελευθερίας, μιας και η επιστημονική γνώση δεν κινητοποιεί την ηθική βούληση του ανθρώπου. Εναντι στην ανεξέλεγκτη χρήση της βιοτεχνολογίας και με τον φόβο να μετατραπεί ο άνθρωπος σε μια βιολογική μηχανή, η Ορθόδοξη Εκκλησία στηρίζεται σε θεοδίδακτα κριτήρια.
Αναδεικνύει την ορθόδοξη ανθρωπολογία και μέσω αυτής προβάλλει την ιερότητα της ζωής και τον χαρακτήρα του ανθρώπου ως προσώπου, αφού τολμά και αντιστέκεται σε οτιδήποτε θίγει την αξιοπρέπεια του ανθρώπου και του θείου προορισμού του.
Θίγει το ευαίσθητο θέμα του σύγχρονου και συνεχούς επιδεινωμένου φαινομένου της οικολογικής κρίσης και προβάλλει ως μέσο αντιμετώπισης τη «μετάνοια» και την «άσκηση», ως αντίδοτο στον υπερκαταναλωτισμό, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον άνθρωπο να καλλιεργήσει μια ευχαριστιακή σχέση με την κτίση.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στέκεται άφοβα ενώπιον τόσο του πολυσύνθετου φαινομένου της παγκοσμιοποίησης όσο και κατά της έξαρσης των ακραίων φαινομένων θρησκευτικής βίας, παίρνοντας παράλληλα επίσημη θέση για το σύγχρονο κοινωνικό φαινόμενο της μετανάστευσης.
Η ίδια εισηγείται την προστασία της ταυτότητας των λαών και την ενίσχυση της εντοπιότητας, προτείνοντας μια οικονομία θεμελιωμένη στις αρχές του Ευαγγελίου.
Συνεπώς, χωρίς να αναμειγνύεται στην πολιτική και μένοντας αμέτοχη και έξω από φαύλα πολιτικά παιχνίδια, τάσσεται υπέρ της εποικοδομητικής συνεργασίας με το κοσμικό κράτος με σκοπό πάντοτε τη διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου θεμελιώδες δικαίωμα κάθε πολίτη αποτελεί η αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας.
Έτσι, βρίσκεται πάντοτε στο πλευρό των «κοπιώντων και πεφορτισμένων» (Ματθ. 11, 28), κάνοντας έκκληση στους υπευθύνους να άρουν τις αιτίες δημιουργίας της προσφυγικής κρίσεως, παροτρύνοντας κάθε άνθρωπο να παράσχει κάθε δυνατή βοήθεια, ακόμη και από το υστέρημά του.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μένει απομονωμένη. Κάθε απομόνωση ισοδυναμεί με αποκλεισμό και οπισθοδρόμηση. Ετσι, τάσσεται υπέρ του διαλόγου, ιδιαιτέρως μετά των ετεροδόξων χριστιανών.
Οι διάλογοι δεν σημαίνουν συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως, αλλ’ ανέκαθεν οι διαχριστιανικοί διάλογοι λειτούργησαν και λειτουργούν ως ευκαιρία για την Ορθοδοξία να αναδείξει αφενός μεν τη διδασκαλία των Πατέρων και αφετέρου να δώσει αξιόπιστη μαρτυρία της γνήσιας παράδοσης της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας.
Συνεπώς, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι το γεγονός της σύγκλησης της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου αποτέλεσε κατά το παρελθόν αφενός μεν μια τεράστια πρόκληση για την Ορθοδοξία, αφετέρου δε αποτελεί σήμερα ένα γεγονός υψίστης ιστορικής εκκλησιαστικής και εκκλησιολογικής σημασίας.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία στο εξής θα αναφέρεται και θα αναφέρει για την εποχή πριν και μετά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Πηγή http://www.nif.gr/ Επίσημη ιστοσελίδα Ι.Μητροπόλεως Ν.Ιωνίας