Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Ιερομόναχος Διονύσιος Μικραγιαννανίτης 4-12- 1930 - 26-5-1998





Ιερομόναχος Διονύσιος Μικραγιαννανίτης 1930-1998
Ο κατά κόσμον Θεοδόσιος Ξέστερνος του Δημητρίου και της Μαρούσας, εγεννήθη εν Λαυρίω τη 04.12.1930.
Απορφανισθείς εκ πατρός και ανατραφείς υπό της ευσεβούς μητρός του ως και των συγγενών του, οίτινες υπεραγάπων αυτόν και συνδεθείς μετά του Αγιορείτου Ιερομονάχου Κοσμά Καράμπελλα και τη μοναχικήν ζωήν ποθήσας, ήλθεν εν Αγίω Ορει κατά το έτος 1946 κατά μήνα Μάϊον κοινοβιάσας εις τον Οσιώτατον Μοναχόν Γέροντα Αβιμέλεχ, τον αυστηρόν ασκητήν και φίλον των Αγίων, Νεκταρίου και Νικολάου του Πλανά και άλλων επωνύμων ανδρών της εποχής του, ως Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη και Αλεξάνδρου Μωραϊτίδου.
Δοκιμασθείς εκάρη Μοναχός Ρασοφόρος μετονομασθείς Χρυσόστομος και ακολούθως Μεγαλόσχημος μετονομασθείς Διονύσιος.
Εν έτει 1953 εχειροτονήθη Διάκονος υπό του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Μιλητουπόλεως κ. Ιεροθέου, τη δε 2αν Φεβρουαρίου 1959 Πρεσβύτερος υπό του τότε Μιλητουπόλεως και ύστερον Κώου κυρού Ναθαναήλ, εκ του οποίου και έλαβεν και την πνευματικήν πατρότητα, ήτοι την ευχήν και την εντολήν του εξομολογείν.
Εν έτει 1966 έλαβεν εκ χειρός του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσσηνίας κ. Χρυσοστόμου το οφίκκιον του Αρχιμανδρίτου.
Η όλη βιοτή του και ως νέος Μοναχός και ως Διάκονος και Πρεσβύτερος, υπήρξεν ασκητική, αγωνιστική, Αγιορειτική.
Συναυλιζόμενος μετά του αειμνήστου Γέροντος Γερασίμου Μοναχού Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας και υπ αυτού αγαπώμενος και στηριζόμενος, εγένετο αιτία πολλών καλών εν τη Μικρά Αγία Άννη γενόμενος ομού μετ αυτού κτήτωρ και ανακαινιστής του Ναού του Ιερού Σπηλαίου των Οσίων Πατέρων Διονυσίου του Ρήτορος και Μητροφάνους.
Διεκρίθη εις τον τομέα της εξομολογητικής καταστάς δια τούτο σεβαστός και αγαπητός και τοις εν Αγίω Ορει και τοις εν τω κόσμω.
Εδέχετο μετ αγάπης τους πάντας, συμμετείχε εις τα προβλήματά των, έκλαιε μετά κλαιόντων και έχαιρε μετά χαιρόντων. Αρχή του είχε το Παύλειον ρητόν "το επιεικές ημών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις", σε σημείον ώστε οι πάντες να εξέρχονται χαρούμενοι και αναπαυμένοι εκ της εξομολογήσεως των αμαρτιών των εις τον αείμνηστον.
Διαφόρων ηλικιών και τάξεων προσέτρεχαν κάτωθεν του επιτραχηλίου του διότι -χάριτι Θεού- αι κρίσεις του και αι συμβουλαί του απέβαινον θείον δώρον.
Μάρτυρες των λεγομένων τα πολυπληθή πνευματικά τέκνα του. Ανώτεροι και κατώτεροι κληρικοί, στρατιωτικοί, πολιτικοί άρχοντες, καθηγηταί ανωτάτων ιδρυμάτων και προ πάντων ο απλός λαός.
Ηξιώθη πολυμελούς συνοδείας, δώρον Θεού, δια την ανάπαυσιν ήτινα παρείχεν εις τους εξομολογημένους.
Αλλά δυστυχώς η υγεία του εσαλεύθη εκ καρδιακού νοσήματος, "δοκιμασθείς ως χρυσός εν χωνευτηρίω", δις εγχειρισθείς.
Η τραγική τελευτή του πρώτου τη τάξει υποτακτικού, αειμνήστου Ιερομονάχου Μητροφάνους, ως και η προηγηθείσα του αοιδίμου Γέροντος Γερασίμου Μοναχού Υμνογράφου, επιδείνωσαν την σαλευθείσαν υγείαν του και ούτω την 13/26 μηνός Μαΐου, κατόπιν εγκεφαλικού επεισοδίου και πνευμονικού οιδήματος παρέδωκεν την μακαρίαν του ψυχήν εις χείρας Θεού ζώντος, Ον παιδιόθεν ηγάπησεν ακολουθήσας την σκληράν και γλυκείαν οδόν της Μοναχικής ζωής.
Ητο φύσις δεξιά και εύστροφος. Χαρίεις, γλυκύς, δραστήριος, σοβαρός, αυστηρός όπου έπρεπε και άνετος εις τας συναναστροφάς του. Καθίστατο πολύ συντόμως αγαπητός και σεβαστός και ο εν γένει τρόπος του προσήλκυε τους ακροατάς του και ηύξανε τους θαυμαστάς του.
Αξιοθείς της συναναστροφής παλαιών Αγιορειτών Γερόντων και ως φίλεργος μέλισσα τρυγήσας εκ των λόγων των, οι λόγοι του ήσαν "άλατι ηρτυμένοι".
Ανεκμετάλλευτον πνευματικήν ευκαιρίαν δεν εγκατέλειπεν, άλλ' έσπευδεν ζητών τον μαργαρίτην.
Διηκόνησεν το Κυριακόν της Ιεράς Σκήτεως της Αγίας Αννης ως Σκευοφύλαξ - Βηματάρης, αναδείξας τούτο κατά την τριακονταετή διακονίαν του.
Ως διάκονος και πρεσβύτερος και ως αγαπητός των Μονών διηκόνησεν τας γειτόνους Μονάς διότι είχε χάριν Θεού εις το της πνευματικής πατρότητας λειτούργημα.
Απεύφευγεν επιμελώς την δόξαν και την προβολήν.
Ο, τι απέκτησε το απέκτησε εκ του "λάθρα βιώσας" και εσυζητείτο το όνομά του ευφήμως άνευ γνώσεως αυτού. Απόδειξις η αθρόα προσέλευσις κληρικών και λαϊκών, εις την εξόδιον Ακολουθίαν, τόσον εις την Ιεράν Μονήν Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χορτιάτη, όσον και εις την Καλύβην αυτού εις Μικράν Αγίαν Ανναν, εις την οποίαν και άνθρωποι, οίτινες μόνον ήκουον, ήλθον να προσφέρουν εις αυτόν "τον τελευταίον ασπασμόν".
Τοιούτος υπήρξεν ο αοίδιμος πατήρ και Γέρων Ιερομόναχος Διονύσιος ο Πνευματικός. Ο γλυκύς τη όψι και τη φωνή και τη καρδία. Ο πεισμόνως αγωνιζόμενος "πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν" δια της πραότητος και επιεικίας και αγάπης και ανοχής.


















Copyright © 2014 Skamnosvoice.com -